Καλοκαίρι. Το Τέλος της Ομιλίας
Καλοκαίρι. Το Τέλος της Ομιλίας

Το Καλοκαίρι είναι η νέα ποιητική συλλογή του Τηλέμαχου Χυτήρη. Σε β΄ έκδοση, στον ίδιο ανά χείρας τόμο, συμπεριλαμβάνονται τέσσερις παλαιότερες συλλογές, υπό τον γενικό τίτλο Το τέλος της ομιλίας (α΄ έκδοση, Καστανιώτης 1988).

Προστίθεται τέλος ένα CD με τις απαγγελίες των ποιημάτων αυτών από τον ίδιο τον ποιητή.

Ποιήματα:

  • Άκου
    • ά

      Άκου
      Τα κοχύλια των θαυμάτων
      Τον πλατύ κρατήρα τ' ουρανού
      Σκεπασμένος πέπλα ηδονής
      Και φλόγες νου
      Έλα
      Σε τόπους αθανάτων





  • Ωκεανός
    • Άκουσα το χρόνο
      Τον περίμενα πολλές φορές
      Και τώρα ακόμα
      Απαλά φτερουγίζει
      Κι η σκιά του κηλίδα απλώνεται
      Και απλώνεται
      Σαν ταξίδι
      Πάντα φεύγω


  • Nύχτα
    • Οι ηρεμίες των σκιών
      υπόσχονται
      τρυφερά να ζωντανέψουν˙
      πόσο όμορφο να περιμένεις


  • Τ'άνθος
    • Τ’ άνθος
      τ’ άγριο της πλαγιάς
      ποτέ δεν θά 'κοβα εγώ˙
      εσείς το χαλάσατε
      και τώρα το κρατάτε φρέσκο, λέτε
      στ’ ανθογυάλι,
      αυταπάτες
      τ’ άνθος πέθανε
      να το ξέρετε
      κι είναι άχρηστο
      και βλαβερό θά 'λεγα
      νά 'χετε για στολίδι
      ένα νεκρό


  • Χορός 1
    • Χάσμα χάραμα άστραψε
      παρηγορία έρμου
      μαγεμένο το πέταμα του
      άστραψε άστραψε μαύρισε
      στόμα θανάτου


  • Καίγονται οι λέξεις
  • Το μεγάλο κύμα
    • Έζησε μες πέθανε
      έζησε μες το γραφείο του πέθανε
      έχοντας πέθανε
      έζησε μία φωτογραφία πέθανε
      έζησε πέθανε

      Θάλασσα στον τοίχο.


  • ΑΘΗΝΑ '68
    • Η προσοχή
      που δώσαμε στα πράματα
      έγινε με τον καιρό
      το πανωφόρι
      της καθημερινής συνήθειας
      και τώρα που 'ρχεται η άνοιξη
      το κουβαλάμε ακόμα
      στους δρόμους της μικρής μας πόλης
      λες κι είναι ένα με το σώμα
      λες και είναι
      το ζεστό μας τρίχωμα
      καμιά φορά
      στα μάγουλα δειλά
      ανοίγουνε δύο βούλες
      και τότε ελπίζουμε
      κι "άιντε ξανά"
      στην πόλη αυτή του ήλιου
      με τ' αγάλματα
      και τις αρκούδες




  • Η Γραμματική Μιας Πολιτείας
    • Το ρήμα του Λονδίνου
      Είναι σκεπάζω
      Όπου η Ιστορία δεν έχει ευρήματα
      Φτάνουν οι αναμνήσεις
      Πριν την ώρα τους κι αυτές
      Λοιπόν
      Ήσουν-εσύ-εκεί
      Ή καλύτερα
      Είσαι-εσύ-εδώ

      Το Λονδίνο 'έχει φτερά
      Στους τηλεφωνικούς θαλάμους

      Το Λονδίνο έχει ποντίκια


  • Τα φύκια
    • β΄

      Τα φύκια
      Κάνουν φάρσες
      Στα μαλλιά σου

      Η σελήνη κρύφτηκε
      Και όμως μένει

      Φέγγει η ποίηση
      Παντέρμη


  • Βίαιη γλώσσα
    • Βίαιη  γλώσσα
      μεθυσμένη ώς την τελειότητα.
      Ο θάνατος του δρόμου
      μ' ένα πέταγμα
      γεννάει το Άλφα.


  • Χορός 2
    • δεν
      δεν το φύλλο δεν
      δέν-τρο

      δεν η άνοιξη
      δεν η επιθυμία
      δεν ο δόλος δεν
      δεν-τρο

      δεν η λάμψη
      δεν η μανία
      δεν το κόκκινο το κόκκινο δεν
      δεν-τρο

      δεν ω
      δεν α
      δεν αγωνία
      δεν η κρύπτη δεν η κρύπτη δεν η κρύπτη

      δεν
      δεν το φύλλο δεν
      ΔΕΝΤΡΟ


  • Ένας Μονόφθαλμος
    • Το κενό των συναναστροφών
      κρύβει έναν μονόφθαλμο.
      Στη χώρα που τελούνται τα αόρατα
      το μάτι που τα βλέπει
      είναι το άχρηστο


  • Αιχμάλωτος
    • Αιχμάλωτος
      των αντιπάλων
      δεμένος στο κατάρτι τους
      πλέεις σε τόπους μακρινούς
      πολύ γνωστούς εις τους γονείς σου˙
      πώς και σε πιάσανε
      πώς και σε δέσανε
      δεν ξέρεις
      μονάχα
      πολύ καλά ξέρεις
      την ισόβια κάθειρξή σου,
      τ' αναπάντεχα δεσμά
      που συ ο ίδιος διάλεξες
      δεσμώτης
      της αβέβαιης ζωής σου


  • Απόγευμα
    • γ΄

      Απόγευμα
      Αλλαγμένο σε θάλασσα
      Κύμα σε λευκό χαρτί
      Ανήσυχο
      Απειλημένο φως
      Ποίημα
      Χωρίς ποιητή


  • Camden Town
    • Γλιστρούν οι συνοικίες
      Σφηνωμένοι κάτοικοι
      Κανείς δε βρίσκει τρόπο
      Πού πάνε τόσοι πολλοί μόνοι;
      Η ομίχλη κολλάει στο πετσί
      Μυρίζει ούρα
      Ένα μόνο παράθυρο
      Ανάποδο
      Βλέπει απ' έξω μέσα
      Και σιγολάμπει
      Το δωμάτιο
      Ο δρόμος
      Η ξένη πόλη


  • Σχεδόν Ήρεμα
    • Σφυρίγματα
      Από μέρος βαθύ και απόμερο
      Φτάνουν εδώ
      Μέσα σε ποδοβολητά και σκόνη
      Πως να μετατρέψω
      Τούτο το απόκρυφο άκουσμα
      Σε λέξη;
      Ρίγος
      Κι όποιος θέλει ας καταλάβει
      Εγώ ωστόσο
      Θα ζω κάτω απ' αυτό
      Το αιωνόβιο δέντρο
      Με την σκόνη να μου πέφτει
      Στα μαλλιά
      Στα ρούχα
      Στη ψυχή μου.


  • Τοπία της πέτρας
    • δ'

      Ιούλιος


      Τοπία της πέτρας
      Ο πυρόκαυτος ήλιος
      Ακούω την άχνα του πηγαδιού
      Το μέσα του κόσμου
      Παίρνω τη μορφή του κενού
      Που με περιβάλλει
      Αν δεν είχα τον θάνατό μου
      Τι νόημα θα είχα;


  • Χορός 3
    • Όταν της μήτρας τότε
      όταν φως όταν
      τότε κραυγή τότε
      όταν έκταση τότε
      τότε οδοιπόρος όταν
      όταν άνεμος όταν
      τότε χορός τότε
      τότε της μοίρας όταν


  • Μετά την πτώση
    • Μετά την πτώση
      η αδημονία
      σαπίζει το φρούτο
      και μένει αυτό
      παράμερα ριγμένο˙
      οι φωνές
      οι άγριες ματιές
      τα κλάματα
      δεν το ταράζουν,
      θα βρει την ώρα του
      όταν εσύ λογάσαι
      να γίνει δέντρο


  • Βάρκα άγνωστη
    • Βάρκα άγνωστη η σκέψη
      διασχίζει το σκοτάδι της.
      Κάποτε ακούς
      παράξενους ήχους κουπιών


  • Η ζέστη
    • έ

      Η ζέστη
      Σχίσματα γης

      Μέσα μου
      Αλλάζουν οι αποστάσεις

      Της μέρας τα λευκά
      Της νύχτας τ' άστρα

      Αξήγητος μήνας Αύγουστος
      Πλάνης

      Μα δεν απόστασα


  • Περιγραφή
    • Η πολυθρόνα το γραφείο η φωτογραφία, «εμπρός!»
      το πτυχίο το μελάνι η εφημερίδα
      το τζάκι η μουσική το ρολόι, «εμπρός!»
      το τσιγάρο, «εμπρός!»
      οι κουρτίνες η καρέκλα ο πίνακας
      το χαλί η πόρτα









  • Το θύμα
    • Το θύμα
      ήτανε θύμα
      και πριν ακόμα σκοτωθεί,
      της σφαίρας η πληγή
      εντελώς τυχαία
      βρέθηκε δίπλα στο δεξί του αυτί

      η νεκροψία
      εδώ τελειώνει,
      άλλο δεν έχει για να πει


  • Τοπία
    • Τοπία στο λήθαργο
      ένα ρίγος.
      Ίχνη σιγής στις αντένες.
      Μια πρώτη υποψία
      για το άγριο πουθενά.


  • Early in the morning
    • Χρώματα
      Ακριβά και όμορφα
      Βαθιάς ανάγκης
      Στην παλάμη του ύπνου μου

      Όπου νά 'ναι φέγγει


  • Τρυφερό μονοπάτι
    • ς΄

      Τρυφερό μονοπάτι
      Μπλε νύχτας
      Ποια γη;
      Ποια Ιθάκη;
      Ο χρόνος δεν είναι ποτέ
      Στην ώρα του

      Αγρυπνώ


  • Οι Ετρούσκοι
    • Οι Ετρούσκοι κτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια
      οι Ετρούσκοι κτίζανε πολύ μεγάλους τάφους
      οι Ετρούσκοι κτίζανε πολύ μικρά τα σπίτια
      οι Ετρούσκοι κτίζανε πολύ μεγάλους τάφους


  • Ερμόνες
    • Απόψε στην ακροθαλασσιά
      γυμνώνονται τα δέντρα
      στη μυστική μεγάλη όχτη
      στο χαμένο νησί

      ποιός είν' αυτός
      που θα τραγουδήσει για τους άλλους;


  • Στην άκρη του κόσμου
    • Στην άκρη του κόσμου
      υπάρχει ένα δέντρο
      απόβλητο

      Ένας γέρος
      δεν δέχεται τη σημασία των λέξεων
      ονομάζει εξαφάνιση
      την επιθυμία


  • Κυριακή πρωί στο δωμάτιό μου (Bartholomew road)
    • Το απέραντο άνοιξα
      Και βρέθηκα σε περιβόλια
      Παγωμένος
      Αυτή η αδειανή γωνιά
      Είναι δική μου
      Εδώ φυτρώνω σαν αίρεση
      Κι εδώ λιώνω
      Αργά
      Με το γλυκό βούισμα των μελισσών
      Και τη ζάλη
      Των αρωμάτων


  • Άμαξα
    • ζ΄

      Άμαξα
      Λουσμένη χρώματα
      Περνά με ιαχές νύχτας
      Στις ρόδες της
      Στροβιλίζονται τα περασμένα
      Και τρέχει τρέχει
      Χωρίς άλογο
      Κανένα


  • Τα συνθήματα
    • Κυρίες ακούστε τα συνθήματά μου
      κύριοι ακούστε τα συνθήματά μου
      ένα λεπτό ακούστε τα συνθήματά μου
      φίλοι μου ακούστε τα συνθήματά μου
      παρακαλώ ακούστε τα συνθήματά μου
      συνάδελφοι ακούστε τα συνθήματά μου
      επιτέλους ακούστε τα συνθήματά μου
      σύντροφοι ακούστε τα συνθήματά μου
      προσοχή ακούστε τα συνθήματά μου


  • Μια κατάσταση
    • Επιβάλλουν
      ουράνιους παράδεισους
      επιβάλλουν
      γήινους παράδεισους
      οι υπόγειοι

      παράσιτα
      που χωρίς εμέ δε ζούνε
      που δεν αναπνέουν
      παρά με τα ρουθούνια μου

      σκλάβος εγώ
      σκλάβος των μικροβίων

      κουνάω τα χέρια μου
      δική μου η θέληση;
      ανοίγω το στόμα μου
      δική μου η γλώσσα;

      καθημερινή αυτοεξέταση
      μπροστά στον παιδικό καθρέφτη

      σιγά σιγά
      ροκανητά

      περνάει ο χρόνος
      σιγά σιγά
      ροκανητά
      τα παίρνει ο χρόνος

      γράφω αυτούς τους στίχους
      σήμερα 5-10-69
      δεσμεύοντας το μέλλον μου


  • Ας λυτρωθούμε
    • Ας λυτρωθούμε
      στο όρια του κύκλου
      όχι άλλα οράματα
      ας λυτρωθούμε

      Περιπλανώμενοι
      σε βρώμικα ξενοδοχεία
      με μια καρδιά λουλουδιού.


  • Γυναίκα 1
    • Πέρασμα αμολόγητο
      Ν' αγαπήσω τ' αδυσώπητο
      Κόρη κάτοπτρο
      Τον άβροχο αγέρα
      Την ψυχή της
      Ν' αγαπήσω


  • Αφιέρωση
    • Διανύοντας την "Εθνική οδό"
      -με 180-
      έρχεσαι στο μυαλό
      -με 180-
      άξαφνα
      επίμονα
      βασανιστικά

      Ίσως είναι ο φόβος
      -με 180-
      οι τύψεις
      -με 180-
      τα χάνω
      δε βρίσκομαι
      παραλογώ

      Το σήμερα γίνεται τότες
      και χτες
      γίνεται τώρα κι αύριο
      και ποτές

      Στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
      με τον κίνδυνο της ψυχής μας


  • Ιστορία
    • Οι προβολείς
      χτυπούσαν αλύπητα το ακροατήριο.
      Η εποχή δεν αμφέβαλλε˙
      τα λόγια της έβγαιναν ψυχρά
      μέσα από το φανταχτερό κασκόλ
      που την έπνιξε.


  • Ζέστη
    • η΄

      Ζέστη
      Αιφνίδια έντομα
      Μεταμορφώσεις
      Μια στιγμή αρκεί
      Ν΄ ανάψει το τοπίο

      Λουλούδι της άμμου


  • Ήταν μια άνοιξη
    • Ήταν μια άνοιξη
      με χιόνι
      και με τον ήλιο άσπρο
      τότε
      όταν δεν είχες μάθει ακόμη
      να καρτεράς την αλλαγή


  • Γυναίκα 2
    • Μυστική γύρω σου
      Ντυμένη γεγονότα
      Ξεκινάς πάλι
      Μ' άσβηστο πάτημα
      Όπως είναι τ' απείρακτο


  • Την άζωη ζωή ζηλεύω
    • θ΄

      Την άζωη ζωή ζηλεύω
      Φυσούν αέρηδες
      Σείονται ύψη
      Χρώματα του γιαλού
      Τόποι
      Μύθοι

      Νέα πνοή
      Πνοή μου δώσ' μου
      Συνάντησα τον εαυτό μου


  • Η μνήμη σου πάθος
    • Η μνήμη σου πάθος
      το "ήταν" ιερό
      παλιές και νέες μοναξιές
      παλιές και νέες μοναξιές

      Ανήλεη σκόνη του πλήθους


  • Υποδοχή
    • Για μια στιγμή
      ταυτίζεται η σκηνή

      "επί όνου καθήμενος..."

      κάτω από το πέλμα του ζώου
      οι πληγές τ' ανθρώπου
      ανοίγουνε
      αναφωνούνε
      κι αλλάζουνε
      για θαύματα
      και θαυματοποιούς

      ποιός ξέρει
      τούτη τη φορά
      ποιός θα 'ναι ο Ιησούς


  • Το ποίημα είναι η ζωή 1
  • Γυναίκα 3
    • Πελάγου σχήμα
      Λέπια της σιωπής
      Γυναίκα
      Γυναίκα
      Ταξιδεύουμε άπιαστοι
      Με χέρια τεντωμένα


  • Φυλαγμένη νύχτα
  • Σε περίμενα απόψε
  • Άλλη εκλογή δεν έχω
    • Άλλη εκλογή δεν έχω
      παίρνοντας τους δρόμους μου
      θα φύγω
      "πηγαίνω μακριά, πολύ μακριά"
      καμιά φορά
      σημαίνει "επιστρέφω"


  • Το ποίημα είναι η ζωή 2
  • Γυναίκα 4
    • Φωνές
      Μνήμης αντικρινής
      Μ' έκαψαν
      η λάβα
      Ακόμα καίει τη λάβα
      Γράμματα που
      Εμείς δεν μάθαμε


  • Το αηδόνι
    • ια΄

      Το αηδόνι
      Λέει το ανείπωτο
      Μα δεν το ξέρει

      Ο τυφλός
      Βλέπει τον έρωτά του
      Κι άλλοι τυφλώνονται απ' αυτόν

      Όλα γίνονται για να γίνουν
      ’ξαφνα σπίθες
      Ανάβουνε
      Και σβήνουν


  • Δίνεσαι ολικά
    • Δίνεσαι ολικά
      σε κείνο που πιστεύεις
      χωρίς ποτέ
      αποτέλεσμα να δεις

      σαν την τυφλή τη μάνα
      που γεννάει˙ ζεις


  • Οι λύκοι
    • Οι λύκοι στις ερημιές σωπαίνουν;
      Κάθε πρωί έρχονται οι έμποροι
      Το χρώμα της ανάμνησης είναι βυσσινί
      Τα δωμάτια είναι τα ίδια χρώματα.


  • Όνειρο
    • Ο χώρος είναι άπειρος
      Ένα παράδοξο θηρίο
      Κόκκινο
      Σαν αποκάλυψη
      Πυρώνει την καρδιά μου
      Ένα θηρίο σιωπηλό
      Μοναχιασμένο
      Έξω απ' το κρεβάτι
      Όντα φτερωτά
      Περιμένουν τη γέννησή μου
      Κι όλο βρέχει
      Κομμένα λόγια
      Πάνω σ' ένα πάτωμα τριμμένο


  • Μέσα μου φτερουγίζω
  • Μητρότης
    • Αίμα
      από το αίμα της
      τους πότιζε,
      σπλάχνο
      από τα σπλάχνα της τους τάιζε,
      μεγαλώνοντας
      -αλίμονο-
      ανθρωποφάγους


  • Ημερολόγιο
    • Η επαναφορά είναι
      στοιχείο του χορού.

      (Κυνηγώντας περιπέτειες μαζί σου
      κι αυτό το καλοκαίρι).


  • Άνοιξη πάλι
    • Ακούγεται η μουσική μια
      Ωραία που χτυπάει ο σφυγμός σου
      Σαν ξαφνικό
      Χαράζω το ελάχιστο της υπομονής
      Με σφυρίγματα κότσυφα
      Και εκμαυλισμούς
      Τόσο κρυφούς


  • Νύχτα όμορφη
    • ιγ΄

      Νύχτα όμορφη
      Νύχτα πόλη
      Απλωμένη στη θάλασσα
      Ο στοχασμός των νερών
      Το σύννεφο της ζέστης
      Κρεμασμένο φεγγάρι
      Κόκκινο

      Ο έρωτας τα έχει όλα
      Όταν δεν έχει τίποτα


  • Ο Κύκνος
    • Μέσα μου υπάρχει
      ένας κύκνος
      και μία ωραία γαλάζια λίμνη.
      Ο κύκνος
      μου επιτρέπει να ζω
      πάνω από τη λάσπη του βυθού
      της ωραίας
      της γαλάζιας
      λίμνης.


  • Είδατε μόνο
    • Είδατε μόνο
      αυτό που θέλατε να δείτε,
      αφήνοντας στους άλλους
      κάθε σκέψη
      κάθε ερμηνεία˙
      η γνώμη σας
      ήτανε μια συνήθεια
      και τίποτα άλλο,
      καμιά δεν έκρυβε αμφιβολία,
      λέξη π' ακούγονταν βαριά
      σαν ήττα

      ήττα

      ποτέ στ' αλήθεια
      ας μη γίνει
      (από υπερβολική ευαισθησία)
      ποίημα
      μια κατηγορία


  • Στις όχθες
    • Ρυθμική των νερών
      Η μορφή σου
      Κουβαλά τη θλίψη βουερής πόλης
      Μην αρνείσαι την ένταση
      Βιαστική κι αδιάφορη μοίρα
      Τρεμουλιάζει το κύμα
      Όταν οι βάρκες
      Περνώντας


  • Πανσέληνος
    • Το φεγγάρι βγαίνει σαν υπόσχεση
      Από τους δρόμους περνούν παλίρροιες
      Αφήνοντας ίχνη γαλάζιου στα μάτια
      Ο πόθος με ρουφά λίγο λίγο
      Κι όμως είναι περισσότερος


  • Τα ρολόγια
    • ιδ΄

      Τα ρολόγια
      Σχολιάζουν τη ζωή
      Μονότονα φλυαρούν
      Χάνοντας χρόνο


  • Ανάγκη
    • Έφυγες
      νοτιότερα από τους άλλους
      αυτούς που ζούνε έξω από μας,
      δε θα 'μαι γω
      αυτός που θα σηκώσει τον καπνό
      ο κύριος τ' αγέρα δε θα 'μαι,
      ανάγκη μονάχα έχω γω
      από δέρμα˙
      για τα παπούτσια μου


  • Φεύγουν
    • Ήσυχοι στην όψη
      Θεαματικοί στην όραση
      Φεύγουν
      Άδωρον το κενό
      Αιφνιδίως όμως
      Χρώματα
      Χρώματα πολλά της μνήμης
      Κι απόκρυφοι ιριδισμοί της μοναξιάς.


  • Είδα της θάλασσας
    • Είδα της θάλασσας
      τα κύματα
      να γίνονται κορυφές
      του πιο βαθιού
      πιο μεγαλόπρεπου
      ίδιου.


  • Χορόν ιστάναι
    • Ένα πουκάμισο φαρδύ
      Εδώ ήμουν
      Κι άρχισε ο χορός
      Σκληρός
      Ο πυρετός μου ρόδο
      Η πληγή
      Γιατί μαύρο
      Μαύρο μαύρο μαύρη λάμψη
      Φώναξα
      "Ω αδηφάγα ψυχή
      υπόκυψε επιτέλους"
      Κι ακούστηκε απ' τη σιγή
      Ήχος τυμπάνου νευρικός


  • Όμορφη.Μάλιστα
    • ιε'

      Όμορφη. Μάλιστα
      Ομορφιά αράχνη
      Το κλέος του Ιππότη
      Γκρεμίζεται από τ' άλογο
      Φουντώνει
      Και το δικό μας μυαλό
      Στο ρυθμό του στίχου
      Μα γίνεται άρρυθμή η ζωή

      Όμορφη. Μάλιστα.


  • Ο ιδρώτας του ύπνου μου
    • Απόδραση ονειρική όλος
      Σε πονεμένους λειμώνες
      Αδιάκοπα εκείνη ο
      Με παρασέρνει ο χορός
      Τώρα πέφτω και δεν είμαι
      Ζωντανός μέσα μου
      Εκεί η κραυγή η
      Και υπερυψούμαι


  • Αμίλητοι
    • ις΄

      Αμίλητοι
      Στην ατέλειωτη σειρά
      Ή
      Δεν ακούω τι λένε;
      Ακαίρως γερνάω
      Όποιος λίγα λέγει
      Λίγα του αρκούν

      Τα μάτια καίνε


  • Άσκηση αναμονής
    • Ετοιμασίες πολλές
      Στο νου θάλασσα
      Η μόνη
      (κρυφοκαίω)

      Το περασμένο καλοκαίρι
      Η μέρα ήταν χωρίς σκιές
      Αστραφτερή έως θανάτου

      Μεθάω ότι υπάρχω
      Διατηρώ τη διαφωνία μου
      Με το χρόνο και τα νερά του
      Κι ας κολυμπώ ύστερα υπτίως

      Τώρα πάντως
      Δίνω μεγάλη προσοχή
      Στις ετοιμασίες
      Τα μικρά προσωπικά
      Ο έμμονος λόγος
      Η φτερούγα μου

      Κρυφοκαίω
      Σε μια μόνιμη σκιά
      Η κουβέντα μου έχει χάσματα
      Σαν την ψυχή της

      Στο ραδιόφωνο
      Μια ξένη φωνή

      Και τούτο το ποίημα
      Θα μείνει ατελείωτο


  • Τα Περιπαθή
    • Τα περιπαθή
      είναι αναπάντεχα
      σαν ερωτήσεις μικρού παιδιού.
      Ο στοχασμός τότε
      ένα άχαρο θύμα.

      Αχ τα περιπαθή
      γρήγορα που χάνουν τη βαφή.


  • Ο χρόνος
    • ιζ΄

      Ο χρόνος
      Αλλάζει επεισόδια
      Και ήρωες
      Θάβοντας ημερομηνίες


      Ο ποιητής θυμάται
      Γιατί το πτώμα σου
      Δεν είσαι εσύ


  • Θλίψη 1
    • Με το σάλιο μου δηλητηριάζομαι
      Με όσα ζηλητή ριάδομαι
      Με όσα άδομαι


  • Άγριο ρέμα
    • Η πόρτα δυνατά ανοίγει
      Η πόρτα δυνατά κλείνει
      Γυμνόδερμους μας άφησε πάλι
      Ο έρωτας
      Άγριο ρέμα
      Ο πόλεμος δεν έχει
      Κανένα τέλος
      Μόνο που πέφτουν
      Σταγόνες φωτός
      κάθε νύχτα
      Και ποτίζουν τον ύπνο μας


  • Το νησί
    • ιη΄

      Το νησί
      Περιμένει το καράβι του
      Ο κήπος το φεγγάρι
      Κι εγώ
      Σκορπίζω ένα σώμα
      Για να μαζέψω μια ψυχή


  • Θλίψη 2
    • Με το σάλιο μου δηλητηριάζομαι
      Μέτοσα μου δηζητή ριάλωμαι
      Μέσα μου άλωμαι.


  • Κινούμενος στόχος
    • Άνοιγμα ουλής και
      Φωτιά σκοτεινή
      Λεία της αγωνίας μου
      Πράξεις σωμάτων ως
      Συννεφικές εμπλοκές
      Σημαδεμένος με το τέλος
      Είμαι και πετάω


  • Τι με νοιάζει εμένα;
    • ιθ΄

      Τι με νοιάζει εμένα;
      Και οι αλήθειες καίγονται
      Από σπουδαίους ήλιους
      Τι όμως τι
      Με γεννάει έως θανάτου;
      Παραμένω ύποπτος
      Πόνος του νου
      Κρύβομαι
      Στο ηλιοκαμένο άγγιγμά σου


  • Ταραγμένη ωδή
    • Αίσθηση αναμμένη
      Του ησυχαστή
      Λογισμός
      Παράφορης πλάνης
      Έλα
      Γέννα - θανή μου
      Σκέπασέ με
      Να γίνω ό,τι είμαι
      Σκληρό
      Κι ανέπαφο
      Των εραστών
      Το πέτρινο λουλούδι


  • Οδύσσεια
    • Δεμένος τρυφερός αλλιώτικος
      Δεμένος στο κατάρτι μου˙
      Τόσα νερά στο δωμάτιο μου!

      Ας έρθουν οι σύντροφοι
      Ας έρθουν οι σειρήνες
      Ας έρθει -έστω- ένας υδραυλικός.


  • Ας ήταν να 'μουνα
    • κ΄

      Ας ήταν να 'μουνα
      Γαλήνη του απρόσιτου θεού
      Καλοπέραση πετώντας
      Άτρωτος άγγελος
      Αχόρταγου ουρανού

      Είμαι παιχνίδι όμως του νου
      Μαζί μου χάσκουνε τα χάη
      Και γελούν


  • Υπερίπταται ο έρωτας
    • Υπερίπταται ο έρωτας
      και συμβαίνει βροχή.

      Η ψυχή εκρήγνυται
      σε ουράνιο τόξο.

      Ποιά τύχη μ' έφερε
      κοντά σου; Φύση.


  • Αφανές τοπίο
    • Χαραγμένος
      Τη βαριά θαλπωρή
      Του πλήθους
      Ακουμπάς
      Στην ελεγεία του κρυφού
      Και
      Σιωπηλός
      Βαδίζεις στις άκρες
      Έως πάντα


  • Ανεύρετα νησιά
    • κα'

      Ανεύρετα νησιά
      Μιας σκέψης ανοικτής
      Με σημαδούρα φώς
      Και ήχο θάλασσα


  • Φύγε
    • Το αόριστο σ' αγαπά
      σε γεννάει
      σε σβήνει.
      Φύγε φίλε στ' ανοιχτά
      απ' τ' ανοιχτά φερμένος.
      Σπέρμιος των ανθέων
      τ' άνθη ν' ακολουθείς
      έως

      (τα ονόματα είναι φτηνή προπαγάνδα
      Φύγε).


  • Αφιέρωση
    • Αγαπώ τους ατημέλητους επιζώντες
      Στο βλέμμα τους
      Παραμονεύει λαχτάρα
      Νικημένοι ήρωες
      Αινιγματικών περασμάτων
      Η θύελλα ας ελευθερώσει τα όριά τους

      Προς τη γαλήνη


  • Στόμα που δε μιλά
  • Εκδοχή
    • Η ορθογραφία της σφαίρας
      έχει μια μόνο εκδοχή
      την επιβίωση.

      Άλλη περιπέτεια κι αυτή
      Κάποιος πληροφορούσε
      έναν τυφλό
      τι είναι πλήξη.


  • Σημείωμα φαγωμένο στα χείλη
  • Γραμμένο
    • κγ'

      Γραμμένο
      Από αόρατο μετρονόμο
      πατ-πατ-πατ

      Ποιός θα 'βρει την κρυμμένη ανάφλεξη;
      Θηλάζω το Σύμπαν
      πατ-πατ-πατ

      Η θάλασσα δεν είναι νερό
      Αλλά απεραντοσύνη
      Κι εσύ δεν είσαι εσύ
      Αλλά το πέρασμά σου
      πατ-πατ-πατ

      Ο καφές κι η παρτιτούρα
      Δημιουργούν αφόρητη ζέστη
      Η μελωδία μου
      Είναι εκτός χρόνου
      πατ


  • Ταξίδια
    • Η θάλασσα
      ελευθερώνει εικόνες ταξιδιών.
      Στα νερά της
      καθρεφτίζονται αποσκευές
      και σώματα
      οραματιστών.


  • Βέλος αθέατο
    • Βέλος αθέατο μα φλογισμένο
      Της ανεπίγνωστης ζωής
      Της ολικής ζωής μου
      Απογειώνεται αδέξιο
      Και χάνεται
      Σα να συνέβη


  • Αποδημίας μαγεμένοι
    • κδ΄

      Αποδημίας μαγεμένοι
      Φίλοι
      Ηφαίστεια φλογισμένα
      Τώρα αδρανή
      Κρεμάμενοι θανατηφόρου θέας
      Εξαίσιου γκρεμού
      Το πέρας


  • Το απόλυτο ποίημα
  • Ατέλειωτη ζωή ή γοητευτικός κίνδυνος
    • Θα εξαντλήσω το φόβο
      Που σιγουρεύει το έρεβος
      Της ωραίας μου θάλασσας
      Και δεμένος σφιχτά
      Θ' ακούω μελωδίες ματαθανάτιας μέθης
      Η θέα τώρα μου προσφέρει
      Το ξάφνιασμα
      Μέχρι το μη τέλος


  • Προδίδεις
    • κε'

      Προδίδεις
      Την ευάλωτη ύπαρξή σου
      Ακούς συνομιλίες νερών
      Τους απόντες
      Να αποστηθίζουν
      Προσχήματα ζωής

      Ω νύχτα
      Δώσ' μου τα μυστικά σου
      Να λάμψω
      Αδέξιος ήλιος


  • Διαβάτης
    • Διαβάτης
      άφωνος κι απών
      άγνωστων ντοκουμέντων
      προσωπικού αρχείου
      στρώνει το βλέμμα του
      τοπία
      Διαβάτης
      έχει τον έρωτα στο νου
      και ρέον σώμα
      στα δροσερά ρυάκια της Αθήνας.


  • Πέρασμα απέναντι
    • Αγαπημένο παντού
      Και μακρινό
      Σώμα της παραλίας
      Μουσκεμένο έρωτα
      Ένα παιδί
      Βλέπω ατμούς θαυμάτων
      Κόκκινα σκοτάδια
      Ακούω
      Το κλάμα του Σεπτέμβρη
      Την ηχώ πλοίων
      Που φεύγουν
      Κρυώνω
      Όσα ο αγέρας μού 'φερε
      Αυτός τα παίρνει
      Τα πήρε

      Αγαπημένο παντού
      Και μακρινό σώμα


  • Επιθυμητή
    • κς'

      Επιθυμητή
      Το πιο όμορφο κύμα
      Ποιός θα πνιγεί;
      Ο ήλιος κόβεται στα δυο
      Φωτίζοντας τον Άδη
      Υγρή ψυχή
      Το άλφα του σώματος
      Ασώματος και αφανής


  • Έξοδος
    • Τα κελιά της νύχτας
      κλείνουν φωνές
      χωρίς απόκριση.
      Προς το ξημέρωμα
      επιχειρείται απεγνωσμένη έξοδος με
      σπάνια λόγια.

      Οι φρουροί
      πυροβολούν στο ψαχνό
      διατηρώντας την τάξη.


  • Μετά τη γιορτή
    • Πολύφωτα κτίρια
      Ερείπια ληστειών
      Τώρα ησυχάζουν
      Στις στέγες τους
      Φωλιάζουν μύθοι
      Απρόσεκτων εγωισμών
      Μιας εποχής
      Γι' άλλους χρυσής
      Για μερικούς τυχαίας


  • Μείναμε λίγοι
  • Επίκληση
    • Παγιδευμένος
      σ' ένα τοκετό
      γεννήθηκα έκπληκτος
      του κόσμου τούτου.

      Εσύ ζωή που μας μαραίνεις
      εσύ και δρόσισέ μας πάλι.

      Εσύ ζωή που μας μαραίνεις
      εσύ και δρόσισέ μας πάλι.


  • Θωρείς μια θάλασσα
    • κη'

      Θωρείς μια θάλασσα
      Που δεν τελειώνει
      Ένοικος μιας ματιάς
      Που χάνεται
      Σε λίγην ώρα


  • Το Τέλος Της Ομιλίας
    • Τα ειπωμένα είναι τρύπες
      Ηχούν
      Όταν σκοτεινιάζει
      Αυτή η βουή
      Κι ένας αέρας εξολοθρευτής
      Σηκώνει χώματα και πέτρες
      Ζω του φιδιού τη σφιχτή ζωή
      Δεν μιλώ πια    
      Ώσπου το στόμα
      Να γεμίσει φύλλα.


  • Σε βάφτισα
    • κθ΄

      Σε βάφτισα
      Καλοκαίρι
      Μια λέξη  στο νερό
      Τώρα σε ξέρω
      Ξέρω τη φωνή σου
      Τα χρώματα
      Τη μνήμη
      Είσαι κι εσύ χρόνος



Επιστροφή